تو میروی به چه سرعت از این دری که منم
به نقش و باور بالاتر از سری که منم
به فکر آزادی بوده ای که وا کردی
گره... گره به گره مثل روسری که منم
عزیز شعر و دعایم به پات بی اثر است
نداشت معجزه آری پیمبری که منم
چهقدر نامهی عشاق دور من مانده
هزار نامه به پای کبوتری که منم
چنان غم انگیزم از جدایی من و تو
که مرده طفلی زاییده، مادری که منم
درست چند سالی گذشته... آره
یکی داره از دور نگام میکنه
یکی که داره توو چشاش تو دلش
به اسم کوچیکم صدام می کنه
میبینم می فهمم تویی! اونی که
یه روز همهی خاطراتم بوده
توو دوران خوب جوونی فقط
یه نامه... ته ارتباطم بوده
بهش خیره میشم تو جمع گم میشه
نمیدونم این چندمین باره که
منو دیده اما ندیدم چشاش...
پر از اشکه و سوژهی مردمه
منم یادمه روزای آخرو
با گریه ازم رد شد و رد شدیم
چه فایده که بعد از جدایی ولی
درست بعد چند سال مردد شدیم
چقدر بگذره تا که یادم بره
شکستم شکستی از این فاصله
یه جوری می لرزه دلم انگاری
دوباره توو بم اومده زلزله
بهش خیره میشم تو جمع گم میشه
نمیدونم این چندمین باره که
منو دیده اما ندیدم چشاش...
پر از اشکه و سوژهی مردمه
غمی گرفته فرا کل سرزمینم را
ربوده هق هق شبها همه طنینم را
به خود گره زده ام اعتقادهایم را
که پاره کرده خرافه نخ یقینم را
پیمبرم که پر از معجزات بی اثر است
به چشم خود دیدم انقراض دینم را
به جای دوست از این لانه مار خواهد ریخت
اگر تکان بدهم هر دو آستینم را
جهانتان اگر این است من همان بهتر
به فاضلاب دهم نطفهی جنینم را
تنم مناطق جنگی... ورود ممنوع است
بمان تماشا کن انفجار مینم را
از حمله های هر شب گرگان خسته ام
تا خندههای ممتد چوپان خسته ام
روباه پیشه پر شده در شهر بیشتر ...
از ازدیاد حیله ی انسان خسته ام
کس نیست تا که ضامن تنهایی ام شود
من قدر آهوان خراسان خسته ام
از دوست خورده ام چه نیازی به باد هست؟
مثل پرنده در دل باران خسته ام
مانند مادری که سر فقر کودکش...
با غم سپرد دست خیابان خسته ام
باور کنید جان به لبانم رسیده است
باور کنید آه به قرآن خسته ام
فردا اگر که همیشهی تکراری است پس...
خواهم کشید تیغ به شریان خسته ام
خودت نگفتی تا این بهار می آیی
که بشمرم و تو قبل از هزار می آیی
هزار روز نبودن... سوال من این است
چگونه با دل تنگت کنار می آیی
نرفته ای که بیایی دروغ می گفتی
به کافه ها و محل قرار می آیی
بلیط برگشتت را هنوز در دستم...
در ایستگاهم و با هر قطار می آیی
همیشه حمله ور از لشگران غصه ی تو
به قصد کشتن من با سوار می آیی
به مهر نزدیکم ای تمام بی مهری
خودت نگفتی تا این بهار می آیی
خوشامدی به سرایم به این جهنم من
که پر شده همه سو از نشان ماتم من
تو آمدی و غزل ها دوباره رنگی شد
و کم شده شبی از نو گناه آدم من
به فکر معجزه بودم شبیه عیسایت
دلم بهانه گرفته دوباره مریم من
چه قدر با تو قشنگست این که می بارد
دو ابر چشم تر از اشک شوق نم نم من
بخند قصه ی تلخم به آخرش برسد
بخند با تو رسیده به سر همه غم من
آن کس که پا گذاشت شبی جای پای من
شاید رقیب بود... و یا آشنای من
من می روم که پیش نیایم به سوی تو
آبی نریز گریه کنان پشت پای من
پیراهنی که مثل خودم زار می زند
آن شب تو دوختی نه عزیزم؟ برای من ...
دندان گرفته مثل سگی، پس نمیدهم
آن را به هیچکس که ببینی وفای من
هر قدر سمت آخر این قصه می روم
هی تیره میشود شب بی انتهای من
من ضجههای ممتد ابری بهاری ام
در لا به لای خنده پی گریه زاری ام
مثل نهال تازه به این فکر کرده ام
در عمق سینه ات، دلت... آخر بکاری ام
من روزهاست گریه شدم پا به پای تو
قربان آن نگاه و دو چشمان کاریام
رفتی در این معادله تنها شدم هنوز...
از هر چه راه و رسم ریاضی فراری ام
در کافه مینشینم و بر دل نشسته ای
مثل غمم، مقابل میز کناری ام
من ضجههای ممتد ابری بهاری ام
در لا به لای خنده پی گریه زاری ام
مثل نهال تازه به این فکر کرده ام
در عمق سینه ات، دلت... آخر بکاری ام
من روزهاست گریه شدم پا به پای تو
قربان آن نگاه و دو چشمان کاریام
رفتی در این معادله تنها شدم هنوز...
از هر چه راه و رسم ریاضی فراری ام
در کافه مینشینم و بر دل نشسته ای
مثل غمم، مقابل میز کناری ام
زندگی سگی ام میل ِ به تغییر نداشت
خوشی خانه ی من پای زمینگیر نداشت
سوره و آیهی بسیار به لبهایم بود
در پی معجزه ای بودم و تاثیر نداشت
قصهی بخت بَد از ناف بریده ست بگو
مادر از آمدنم این همه تقصیر نداشت؟
شرح ِ حال من و این زندگی مجهولم
خلقت متن زمین بود که تفسیر نداشت
کجی خشت امیدم همه ی سهم من است
لعنت! این زخم تنم مرحم و اکسیر نداشت
بغض من را چه به این قهقه ی کفتاران؟
گریه ی بی کسی شیر که تحقیر نداشت
نی چوپان خبر زندگیِ نکبتی است
طبل رسوایی ما این همه تحریر نداشت...
برو می سپارم تو را به خدایم
که تاثیر دارد به رویت دعایم
به فصل جنون می رسم بی تو ای زن
و می پیچد عطر تنت در هوایم
دهان بسته ام روزگار پس از تو
مداوم نشانده غمی در تمام صدایم
ولی باید از نو بسازم خودم را
نگینی تراشیده ام ... پر بهایم
غم از خانه ام دور و شادی به سویم
بیاید گلستان شود انزوایم
به این فکر قطعی رسیدم که حتی
تو مفتت گران است شاید برایم
روز های هفته را پر اضطرابش کرد و رفت
کودک قلب مرا در گریه خوابش کرد و رفت
مثل پروانه به سمتم آمد و در انتها ...
شمع احساس مرا در لحظه آبش کرد و رفت
گر چه کشت گندمم با دست او بسیار شد
پای عشق دیگری او آسیابش کرد و رفت
در کنارش خنده های هر شبم بی وقفه بود
ثانیه در ثانیه در من عذابش کرد و رفت
آرزو ها را برایش قصه می گفتم ولی
آرزوهای مرا یک آن سرابش کرد و رفت
مثل کودک های مهمان در اتاق قلب من
آمد و احساس و قلبم را خرابش کرد و رفت