اشعار میلاد فرحمند

درماندگی  غم  را   به  شب  آویز  کرده
گرگی  شده  دندان   برایم    تیز   کرده

کابوس  من  شد زندگی ، هر روز بختم
 از  سرنوشت  خوب  من   پرهیز  کرده

آغوش  تابستانی  ات  را   برد   ،  سرما
من  را  پس  از  تو   ساکن   تبریز  کرده

کاری   ندارم   غصه ها   را   می شمارم
این  لحظه ها   درد   مرا   سرریز  کرده

دکتر  مرا   مانند   یک    دیوانه     دیده
زنجیر   جای   قرص ها    تجویز   کرده

تو  نیستی   با   خاطراتت   هم   نشینم
 تنهایی ام  را   جمعه    وهم انگیز  کرده

حرف ها را بی محابا پشت گوش انداختی
با هزار انکار و اما پشت گوش انداختی

من عروسک می شدم در دست هایت آخرش
بودنم بازیچه شد تا پشت گوش انداختی

هر چه را می خواستی پای حضورت باختم
حیف!بخشیدم تو یکجا پشت گوش انداختی

از غزل هایی که در چشمت تداعی کرده ام
دل که کندی محتوا را پشت گوش انداختی

شاعرت یک شهر را می گشت دنبالت ولی
گرچه می‌کردی تماشا پشت گوش انداختی

کاش این دندان لق را دور می انداختی
کاش اما... مثل موها پشت گوش انداختی

#میلاد_فرحمند

آشوب  دنیا  در  نگاهت  لال می شد
وقتی که دستانم برایت بال می شد

با   دیدن   لبخند  هایت   در   خیالم
چه نقشه‌هایی در سرم دنبال می‌شد

اما  تو می  رفتی  و  با من  آرزو  ها
در گریه هایی که نکردم چال می شد

آن وقت  جای کام  های  تلخ  سیگار
عطر  لباست  بود  استعمال  می  شد

از خاطراتم با تو سهمی بیشتر داشت
غم  مانده  بود و دائما غربال می شد

شهری پس‌از جنگم‌ که وقتی می‌گذشتی
صد  بمب خنثی در سرم فعال می شد

چه نا امید در این شب !  پلنگ ِ غمگینم!
رمق  نمانده  به  دستم به چنگ ِ غمگینم

ببین که بعد تو جنگ است جنگ اسماعیل
براهنی  شده ام  ...  شعر ِ جنگ ِ  غمگینم

چقدر محکم و کوهم... ولی شکسته شده
غرور   لعنتی    از    تکه   سنگ ِ غمگینم

سیاه  مثل دو چشمت تمام زندگی ام
محرمی ست به جانم  که  رنگ ِ  غمگینم

نه رخ نه فیل نه اسبی نمانده دور  و  برم
امید  نیست از این پس به  هنگ ِ غمگینم

بزرگ  می شدم  اما دلم  چه   کوچک  بود
به  سمت مرگ  شناور ...  نهنگ ِ  غمگینم

به سمت جمجمه ام   هی  نشانه  می گیرم
نخواست   زنده   بمانم    تفنگ ِ    غمگینم ....

 

این شعر بی حضور تو زیبا نمی شود
اصلا کسی شبیه تو پیدا نمی شود

نمرود عشق بودی و وقتی که نیستی
هیزم برای شعله مهیا نمی شود

از اشک بی اراده ی من مثنوی نساز
این رودخانه راهی دریا نمی شود

شعر سپید خواستنت می شوم بدان
در قلب شاملو کسی آیدا نمی شود

گفتم خلاصه جای تو پر‌ می‌شود ولی...
هر فکر پوچ و ساده که اجرا نمی شود

تا هر زمان که چشم تو باشد خدای من
این سینه سهم چشم زلیخا نمی شود

#میلاد_فرحمند

@MILAD_F_Y

دیوانه ام ، کاری به روز و شب ندارم
من در خودم یک در یکم مضرب ندارم

با چشم ها تمرین حرف و بغض کردم
شاید برای قیل و قالم لب ندارم

بیزارم از هر انجمن از قید و بندش
آزادم و کاری به هر مکتب ندارم

من قلب شاهم بعد جنگی نا برابر
وقتی به دام افتاده ام ، منصب ندارم

افتاده ام از اسب حتی اصل هرگز
پای پیاده میروم مرکب ندارم

این حرف ها هذیان تنهایی است اما
من شاعری هستم که اصلا تب ندارم

#میلاد_فرحمند

رفتی و پاییز آه و سوزش پیش بینی شد
در خانه ام  سرما  نفوذش پیش بینی شد

 افیون لامذهب شدی در  استخوان  هایم
 با ترک من... دردم بروزش پیش بینی شد

از  عابران  پرسیده  ام  سِرّ  نبودت  را
تفتیش کردم تا  رموزش پیش بینی  شد

در خاطراتم  رفتنت  را  دوره  می  کردم
آوار قلب کینه  توزش   پیش  بینی  شد

از جار و از جنجال و از بیداد ترسیدم
قوزی که تا بالای قوزش پیش بینی شد

شال سفیدت را سرت کردی ... نفهمیدی ،
مرگم همان دم سال‌و‌‌ روزش پیش‌بینی شد

#میلاد_فرحمند

یک لحظه هم حتی نبودی مهربان با من
صدها سوال بی  جوابم که خدایا من...؟

یک شهر دنبال تو  بودند و تو میرفتی
در ازدحام  این خیابان مانده ام جا ، من

پشت سر هم هی خطا کردی خطاکردی
گفتم تو مختاری، ولی یا دیگران... یا من

باور نمی کردم شبی در کوچه ای تنها
هر ناکس و بی کس بیاید سمتت ... الا من

گفتی  نمی خواهی  بمانی  پس  تحمل  کن
گفتی  رهایت  می کنم  گفتم  که  اما  من...

 می‌خواستم بعدش بگیرم سهم عشقم را
اما تو خندیدی و  شد آلوده تر دامن

#میلاد_فرحمند

دیدی که  از   لب  های   تو   افتاد  اصلا
اسمت صدا  شد   ضجه  و  فریاد  اصلا

شیرین  بخوانم من تو  را ، اما تو من را
هرگز   نخواندی   لحظه‌ای  فرهاد  اصلا

گفتی  بساز  از  نو خودت  را بی من اما
این  خانه  ویران   شد   ولی   آباد  اصلا

در   اوج  دعوا هایمان  سهم    که   باشد
هی بغض و غم،،من پیش تو بیداد،، اصلا
.
.
.

رفتی   و   بعد   از   تو    ندارم   اعتمادی
باید   بگویم    هر    چه     باداباد    اصلا

#میلاد_فرحمند

دل  تنگ  چشمان  تو ام    کابوس   می بینم
این  لحظه ها  هر  واژه را مایوس می بینم

آن قدر در  فکر تو هستم  مغز  زندان  است
خود   را  اسیر  دست   اختاپوس   می بینم   

عطر  تو  و  حال  من  و پیچ  و  خم  موهات      
 ‌عشق  تو  را  در  جاده ی  چالوس  می بینم

هر  جا  که  رفتم  چهره ات  از قبل آنجا بود
دائم    سرابی    قدر    اقیانوس    می بینم

می‌سوزی‌ و خاکسترت‌در‌‌قلب من زنده‌ست
در  ذهن خود هرشب تو‌را‌‌‌‌ققنوس می بینم‌‌‌‌‌‌‌‌

در   این   قبیله    گیر   کردم   رد  پایت  را
بر  راه های   تا    ابد    معکوس     می بینم


#میلاد_فرحمند

بعد از  تو  دستم  سرد  شد  آرام   ها  کردم
 هر  شب  نبودی   اشک هایم  را  رها کردم

چون سطرهای دفترم از شعر تو خالی است
با  هر  اشاره  هر  زبان   غم  را  صدا  کردم

سر  فصل  هایم  را  اسیر  رفتنت  بودم
پاییزها   را   خط   زدم  ،  تقویم   تا  کردم

آن تکه ام بودی، که عمری فکر کردم ‌نیست
از  پازل  احساس  خود  شک را جدا  کردم

از دور می بینند و می گویند دیوانه ست!
دیوانه  ام  حتما  که  شعری  را  خدا کردم

از  بغض  لبریزم  ،   و  باور   کن   نمی‌دانم
شب  را  چرا  با  خاطراتت   ماجرا   کردم

من  روح سرگردان  شدم ، پیراهنت  معبد
بودا  شدی  من  باورم  را  جا به جا  کردم‌‌‌‌‌‌

گفتم    بچرخم    شهر   را   آرام   برگردم
با  یازده  آیین  و  مذهب  گریه  ها  کردم

#میلاد_فرحمند

@MILAD_F_Y

فرقش  اساسی  بود  با  آن  گله  از گرگان
مردی که دارد سخت به تنهایی اش ایمان

در  عمق  آرامش  و   لبخندش   مهیا   شد
روحی عجیب از وحشت پیدایش طوفان

هر بار حرف از دشنه و کابوس هایش شد
از نارفیقان ... از همه ...  از  تیزی  زنجان

حالش کویری بود اما  با خودش می گفت
سهم  شما  هر‌ چیز  ... حتی  بارش  باران

وقتی  کمین  دارند  سگ ها  سمت  آبادی
چه  انتظاری  دارد از گرگانش این چوپان

باید  بدانی  هر  سلامی  با  خودش  دارد
یک روز،یک جا، یک مکانی نقطه ی پایان

#میلاد_فرحمند

رفتی  نمی دانی که  بی تو شادی ام گم  شد
مثل  عقابی   در   قفس   آزادی ام   گم  شد
 
تا   غربت   تو    آمدم     آهسته     اما    بعد
راه  رسیدن  بی   تو   به   آبادی ام   گم  شد

من   شاعر   لبخند   ها   بودم    ولی  ای عشق
بعد  از  تو  احساسات  مادر زادی ام  گم   شد

انگار  چندین  نسل تو  همخون من   هستند
رفتی   و  میراث   پدر    اجدادی ام  گم   شد

آواره ام  مثل  لهستانی  که  در   جنگ   است
در  مرز  دشمن  کشتی  امدادی  ام   گم   شد

از  روزهایی  که  به   عشقت    زندگی   کردم
 قرنی  گذشت  و  مبدا  میلادی  ام  گم   شد

باید  بمیرم  بعد  از این هر شب  برای  تو
چیزی  ندارم  جز  تنی  آن  هم  فدای  تو

وقتی معطر می کند این خانه  را عطرت
دیوانه  عاقل  می شود  در  هر هوای تو

تو اهل اینجا نیستی...  منظومه ای دیگر
خواهم رسید از کهکشانم  به  فضای  تو

من کودکی هستم که ترس از گم شدن دارد
باید  بگیرم   در  خیابان   دست  های  تو

من  قول دادم با  تو  باشم   تا  قیامت آه ...
در  وقت  پیری می شوم حتی عصای تو

از  بس که زیبایی  به  خود  گفتم همین حالا
باید   ببوسم    دست    نقاشِ   خدای    تو

میلادفرحمند