اشعار میلاد فرحمند

یک شهر را به گرد خودت در به در شدم
از لطف توست صاحب چشمان تر شدم

مثل ستاره بودم و در پشت ابر نحس
پیش دو چشم رنگی تو بی اثر شدم

هی مار خورده بودم افعی شوم نشد
کبریت نم گرفته‌ام و بی خطر شدم

ای زن ، زنی که آه گذر کرده ای ز من
بعد از تو ساده طعمه‌ی هر بی پدر شدم

هر کس رسیده بود به مقصد پیاده شد
هر کس سوار شد من بیچاره خر شدم

با عشق هم مسیرم و حالا بدون تو
با قاتلی درون خودم همسفر شدم

با این که غم را می نشانی کنج لبخندم
از من به تقدیرم سلام آبان دلبندم

من ناامیدم از خودم از هر چه جا مانده...
از خاطراتی که مرا هی کرده پابندم

نه آدمم نه شاعرم یک عابرم تنها
که زخم های زندگی کرده هنرمندم

هی پشت هم سیلی زدم بر صورتم تا که،
مثل شرابی سرخ شد این بوده ترفندم

آینده سیخی چند، فکر خانه و وارث؟
وقتی که غم را می گذارم ارث فرزندم

یک لحظه خوشبختی درونم حس نشد اما
هر جا رسیدم گفته ام: میلاد فرحمندم

دلم گرفته و باید دوباره گریه کنم
به حجم درد و بلای هزاره گریه کنم

درون سینه ی من آتشی به پا شده است
چنان زبانه کشم ، پر شراره گریه کنم

و بعد خیره شوم روی ساعتی که نشد...
به تیک تاک هزارن شماره گریه کنم

شبیه کودکم و خیره توی چشم پدر 
که  اخم کرده و با یک اشاره گریه کنم

صدای گریه ی من در محله می‌پیچد
کنار روضه و بغض و مناره گریه کنم

مثال کوهم و چشمانم آبشار شده
دلم گرفته و باید دوباره گریه کنم

نماندی و خدا را بعد تو عادل نمی بینم 
به جز او هیچکس را بین مان حائل نمی بینم

بدون هیچ جنگی بر سرت ما را جدا کرده 
شبیه من کسی را این چنین بزدل نمی بینم

مثال ناخدایی ناامیدم در دل طوفان
که تا فرسنگ ها اطراف خود ساحل نمی بینم

پس از تو حال خود را چیدم و هر دفعه فهمیدم 
 تو را کم دارد این دل، پازلی کامل نمی بینم

مرا از پا نمی انداخت صدها زخم قبل از تو 
به جز عشق تو چیزی را چنین قاتل نمی بینم

با دیدنت از چشم شب مهتاب می افتد
وقتی که عکس‌ات توی چاهِ آب می افتد

آن قدر بازی میکنی با قلب من آخر
صید بزرگم از سر قلاب می افتد

من را بگیر و در خودت بی وقفه غرقم کن
مانند برگی که به یک گرداب می افتد

من روی تو با هر قبیله جنگ خواهم کرد
در جنگ بعدی قرعه بر اعراب می افتد

حالم بدون تو شبیه کودکی غمگین
که ناگهان بر روی خاک از تاب می افتد

چون پیرمردی بعد فوت همسرش هستم
که کنج سرد خانه اش بی تاب می افتد

مرگ اتفاقی‌ تلخ و غمگین است که حتما
یک شب برایم بعد تو در خواب می افتد

وقتی صدای بغض تو به خان نمی رسد
یعنی که اوج قصه به پایان نمی رسد

دنیا شبیه شد به "تردمیل" و رعیت اش
هرگز به آنچه خواسته آسان نمی رسد

هر روز می دویم، ولی آخرش ببین
بر سفره های خالی مان نان نمی‌رسد

آن ناخدا که فکر کسی نیست، کشتی‌اش
هرگز به ساحل از دل طوفان نمی رسد

آن برکتی که رفته از این خاک ای عزیز
با صد دعا و آیه... فراوان، نمی رسد