اشعار میلاد فرحمند

از آینه شمعدونای خاک خورده تو این خونه
جز مادرش احوالشو هیچکس نمیدونه
از در نیومد مرده انگار بخت خوشبختیش
داره برای غصه هاش لالایی میخونه

مثل گلی پژمرده خوابه اونور باغچه
عکس کسی که روبروشه گوشه ی طاقچه
جمع کرده حرفاشو توو بغضش وقتی دل خونه
میره سراغ چادرش تو قلب یک بغچه

قلبش مث آب سماور داره می جوشه
پیراهن مردونه ی اونو که می پوشه
زیر ملافه با خودش حرف می زنه باهاش
میگه بهش غمگینه و دلتنگ آغوشه

محکوم به تنهایی مث زندانی توو زندون
هیچی نخورده بعد اون... حتی یه لقمه نون
رو گونه هاش میریزه اشکاش خیلی آهسته
انگار که بارون میچکه از گوشه ی ناودون

حال پلنگ زخمی از ماه و نمی فهمن
افتاده عکسش گوشه ی چاه و نمی فهمن
داراییشو داده پای عشقی که بد مرده
یه دختری... با موی کوتاهو نمی فهمن

باید   برای   وصف   تو   تا  کی غزل نوشت
وقتی   برای  از  تو  نوشتن  لغت  کم  است
باید  به  دهخدا  دو  سه  دفتر  اضافه   کرد
چون  درد  از  نبود  تو شد واژه همدم است

در چشم  های   رنگی   تو  صد  عقیق   ناب
اردو    زده    ست    لشکر    ویران   گر یمن
باید   چگونه  زنده  بمانم  که   بی سلاح
افتاده ام   میانه ی   این   جنگ   تن   به تن

زیبایی ات   شبیه   گلی   در   میان    دشت
 آشفته    مثل    جنگل    مو های    ابری ات
 این   ‌آتشی   که   در   دلم   افتاده   را  ببین
این‌بار   دل   نمی کنم   از   عشق   جبری ات

 چون  یوسفی  اسیر    دل    قعر   چاهی ام
که  مثل   چال   صورت  تو    نانجیب    بود
بر  فتح    گونه  های   تو     اصرار     داشتم
تیمور   شد،   اراده ی   من  بی  رقیب    بود

می بوسمت  و بهتر از  این لب شراب  نیست
هرگز ...نه ارمنی تر از این طعم  ناب  نیست
 هر   بار  مستی  و  شب   و   دنیای   بودنت
نه  هیچ چیز بهتر  از این قرص خواب نیست

بر  شاخه ای  که  کج  شده  سمت  دهان من
جایی    برای    میوه ی   لبنان    لحاظ    کن
یعنی  دو  سیب  از  سر  سر  شاخه ات   بکن
سهمی    برای   سیری    دندان    لحاظ    کن

انگیزه ای  به  خلق  همین   موج   ها   که  بر
اندام   استکان   و   کمر   های   چابک   است
باید  چگونه   از   تو   بگویم  که  این    چنین
چشمان   تو   مزاحم   دل   های   نازک   است

شاید    تو    را   برای    خودم    آفریده   بود
مهر  تو  را  به  قلب  من   از   پیشتر  گذاشت
دریا   شدم  که  غرق  کنم  هر   کسی   که  پا
از   حد   دوست   داشتنت   بیشتر    گذاشت


#میلاد_فرحمند
.

پاشو وقت پوشیدن اون لباس ...
همون که همه‌ش حرفشو می‌زدی
رسیده ، ببین اومدن مهمونا ...
تو با هم بمونیمو یادم دادی

تو گفتی که هر دختری یک دفعه
خودش رو توو رخت عروسی دیده
زمانی که از خواب خوش میپره
دومادو تو حال رو بوسی دیده

نه بحث طلا بود نه مهریه
تو از کل دنیا منو خواستی
منم گفته بودم که شرمندتم
از این که با من خیلی رو راستی

بگو چند تا سکه باید خرج شه
که برگرده این ساعت لعنتی
به روزای اول که می دیدمت
می‌خواستم بمونی به هر قیمتی

می‌گفتی کنار لباس خودت،
کتم ... باید آره زرشکی بشه
تو با رفتنت کاری کردی که من
لباس تنم رنگ مشکی بشه

ببین مهمونا اومدن جای گل
دارن خاک عالم میریزن روو من
با فریاد و شیون روو تابوت تو
غم و غصه ها رو می‌ریزن توو من

پاشو وقت پوشیدن اون لباس ...
همون که همه اش حرفشو می‌زدی
رسیده ، ببین اومدن مهمونا ...
تو با هم بمونیم و یادم دادی

پایان غمگینم بهارم شد
آغاز بغضی کهنه کارم شد

آغشته شد با خون من شعری
پیغمبری که ماندگارم شد

اطرافم از هر آیه ای پر شد
تا شعر از ایل و تبارم شد

حالا بخوان این سطرهایم را
که شعرهایم افتخارم شد

دور و برم را آیه می چینم
وقتی که جن آیینه دارم شد

از کودکی تصویر تاریکی
سهم نگاتیو های تارم شد

می ساختم رویایی فردا را
با گفته هایی که شعارم شد

از نوجوانی هیچ فهمیدم
پا دو شدن ها کل کارم شد

این زندگی بازی نامردی ست
من خر شدم او هم سوارم شد

من در مسیر حرکتم بودم
تا سنگ بر ریل قطارم شد

عشق از کجا آمد نمی دانم
عشق آمد و دار و ندارم شد

من مثل بمبی ساعتی بودم
 او باعث هر انفجارم شد

آتش کشید و یک شبی هم رفت
تا گریه بر حال نذارم شد
 

می نویسم تا بدانی مهربانم چه کشیدم
بی تو از این زخم های توامانم چه کشیدم

کارم از خون و جگر ها هم گذشت با اشک هایم...
می رسد تا کارد ها بر استخوانم چه کشیدم

گاه... از حجم زیاد غصه هایم خنده دارم
از همین دیوانگی ناگهانم چه کشیدم

پر شده از دردهایم بر لبم لب می گذارد
اینکه می فهمد غمم را استکانم چه کشیدم

من که موهای تو را می بافتم هر شب برایت
در نبودت ... آسمان تا ریسمانم ... چه کشیدم

من قسم خوردم که می مانی ولی گفتند اصلا
بعد تو از طعنه های دودمانم چه کشیدم

چیزی نمانده بعد از این تا نقطه ی جوشم
امشب نشسته غصه هایم کنج آغوشم

باید ببازم‌ بازی و بردی تو قلبم را
وقتی که گفتی آخرش یادت فراموشم

من خواب خوش دیدم، ولی بعدش پریدم حیف
هر دفعه سر را تکیه دادی بر سرِ دوشم

باید در این خانه بماند خاطراتت تا
آن‌ روز که رخت سفید مرگ می پوشم

تهران برای دیدنت شهر بزرگی نیست
تو انتهای مولوی من اول شوشم

بی تو این جام پر از باده نمی ارزد هیچ
هر سلام ، من دل دلداده نمی ارزد هیچ

آه وقتی که نشان پسر خان شده ای
التماس پسر ده  نمی ارزد هیچ!

آنقدر دور و برت حیله ی زیبا دیدی
بی گمان عشق من ساده نمی ارزد هیچ

بعد تو سخت به مرگ خودم ایمان دارم
گرچه این مردن ایستاده نمی ارزد هیچ

پشت پای قدمت آب که نه شعر شدم
شعر تلخ... از دهن افتاده... نمی ارزد هیچ

نامهربانی  های  دنیا  را   بلد  بودند
خنجر  زدن  بر  مرد  تنها را بلد بودند

نان و نمک خوردن، نمکدان را... چه باید گفت
آنان  که حفظ  حرمت ما را بلد بودند ...

ما غرق در هر مشکل و... ما را رها کردند
آنها  که  خود  قانون دریا را بلد بودند

از دوستان وقتی گلایه می کنی با خود
بی شک بدان دشمن شدن ها را بلد بودند

آدم به آدم می رسد، کوهی به کوهی نه
شکل زمین گرد است، اینجا را بلد بودند ؟

نامهربانی  های  دنیا  را   بلد  بودند
خنجر  زدن  بر مرد  تنها  را بلد بودند