اشعار میلاد فرحمند

در این کوچه فقط یک عابر ولگرد می رقصد

بدون وقفه با سرگیجه و سردرد می‌رقصد

نه آغوشی نه زانویی در این شب های تکراری

در این بوران فقط انگشت هایی سرد می رقصد

تصاویر غمش را توی فکرش باز می‌بیند

به روی سنگفرشی از جنون،‌ شبگرد، می‌رقصد

کنار اشک های بی امان در این جدایی هم

فقط گل های پر پر گشته های زرد می رقصد

فقط تکرار و تکرار است بر لب‌هاش، می‌گوید:

که هی برگرد! هی برگرد! هی برگرد! می رقصد

جنون تفکیک جنسیت نخواهد کرد، می‌دانی...

چه فرقی می‌کند یک زن و یا یک مرد می رقصد؟

درون چشم هایت دیده‌ام چشمان آهو را

و یا معیار آن معماریِ بر طاق ابرو را

اگر در مصر بودی کشته می‌دادند مصری‌ها

که طعنه می‌زند تیزی ابروهات چاقو را‍

شبیه جاده چالوس و جنگل‌های گیلان است

همین که از سرت وا می‌کنی آن خرمن مو را

برای شرح رفتارت چه باید گفت وقتی که

رها کرده خدا در قلب تو احساس یک قو را

تو را چون عشق پنهان می‌کنم در خانه‌ام، آری

که قربانی در آوازش بخواند کنج پس تو را

اگر روزی نباشی نازنینم زندگی سخت است

بغل خواهم‌گرفت عمری به‌یادت هر دو زانو را

چیزی نبود شعر ترم را گرفت و رفت

این آیه های پر اثرم را گرفت و. رفت

یا ایها الذین منم یک پیامبر

هی معجزات توی سرم را گرفت و رفت

در ایل مان چیزی به جز یک تفنگ نبود

میراث مانده از پدرم را گرفت و رفت

میراث من جنس شرف بود و شعر و عشق

شوق نشسته در هنرم را گرفت و رفت

گفتند در شهر شبی دیده شد ولی ...

آمد فقط هی خبرم را گرفت و رفت

شبیه کودکی که ناگهان در خواب می خندد

دو چشمت موقع دیدارها جذاب می‌خندد

ملالی نیست اینکه دائما در صید تو باشم

که ماهی وقت صیدش بر سر قلاب می‌خندد

چه فرقی می‌کند دریا و تنگی آب، وقتی که

حباب اشتیاقم بی‌هوا بر آب می‌خندد

لجن زاری پر از اندوه را در من تصور کن

که با روییدن نیلوفرش مرداب می‌خندد

ولی رفتی و حالا در پس عادی‌ترین روزم

روان در اشک‌هایم رودی از خوناب می‌خندد

پس از تو، دیده‌ام در خلوت رنجور این خانه

فقط عکسی که مانده گوشه‌ای در قاب می خندد