اشعار میلاد فرحمند

خودت نگفتی تا این بهار می آیی
که بشمرم و تو قبل از هزار می آیی

هزار روز نبودن... سوال من این است
چگونه با دل تنگت کنار می آیی

نرفته ای که بیایی دروغ می گفتی
به کافه ها و محل قرار می آیی

بلیط برگشتت را هنوز در دستم...
در ایستگاهم و با هر قطار می آیی

همیشه حمله ور از لشگران غصه ی تو
به قصد کشتن من با سوار می آیی

به مهر نزدیکم ای تمام بی مهری
خودت نگفتی تا این بهار می آیی