اشعار میلاد فرحمند

بیا و از سر میزم جواب را بردار
بگو رفیق منی انتخاب را بردار

پر است ذهن من از حرف‌های بختکی‌ات
بیا و از دل خوابم عذاب را بردار

چقدر ضربه زدی و چقدر خندیدم
رفیق از سر و رویت نقاب را بردار

مرا که زنده بگورم هدایتم بکن و...
تو از میان دو دستم کتاب را بردار

چه حد تشویشم از جهان و نامردی
بمان و از دل من اضطراب را بردار 

بیا که پیک نهایی به جای خون دلم
سلامتی بزنیم این شراب را بردار

می روم جایی دگر یک ناکجای لعنتی
تا ابد بی شک ، نه صرفا هفته ای  و مدتی

هرچه که در خانه‌مان جا مانده از من مال تو
من برای رفتنم دیگر ندارم فرصتی 

هی صبوری کردم اما حال با غم می روم
تا بدانی ارزش این سنگ های قیمتی

شرح حالم را که می داند به جز این بغض ها
کی شمارش می کنند این بمب های ساعتی

می دوم با دست و پا بی وقفه سوی مادرم
 او که جا دارم در آغوشش بدون منتی

آه اعصابم شبیه دفتر آن کودک است 
که تمام روز را با گریه کرده خط خطی

ترسو شدم آنقدر که از سایه می ترسم
از پچ پچ و حرف زن همسایه میترسم

نه مهر می‌خواهم نه لطفی که تهش درد است
آن کودکم که از نگاه دایه میترسم

هر کس رسیده هر چه بوده بار من کرده
من از شعاری این چنین بی مایه می ترسم

زشتم کرختم مثل اشعار همین دفتر
بعد از تو از  زیبایی و آرایه میترسم

از عالم و آدم فراری... سمت هر گوشه
جِنّی شدم که بی شک از هر آیه میترسم

کاری که کرد چشم تو زن لشکرم نکرد
چنگیز خان به هر وجب کشورم نکرد

 عشقت شبیه شعبده بازان ماهر است
جز تو کسی کلاه گشادی سرم نکرد
 
 غم را چنان به قلب مریضم نشانده‌ای
حتی دعای مادر هم بهترم نکرد

چون سنگ رودخانه که آب از سرش‌گذشت
از دست رفته ام... و کسی باورم نکرد

 هر بار با مرور تو سر باز می‌کند
زخمی که حرف‌های تو زد خنجرم نزد

ای که از دل رفته ای باید فراموشت کنم 
در میان ذهن خود یکباره مخدوشت کنم

مثل یک کابوس بد که باید از شرش گذشت
عهد بستم با خودم باید فراموشت کنم

رفته ای !؟ برگرد و با خود خاطراتت را ببر
قصد دارم درد را تابوت بر دوشت کنم

باید این غم را بدانی از خودت مانند من
غصه ها را دوختم تا اینکه تن پوشت کنم

من غلط کردم که گفتم، در توانم نیست... نه
بیخیالت می شوم تا ترک آغوشت کنم !
.
.
ای دل من حرف از او دیگر نگو! کاری نکن
بر خلاف میل خود، این بار خاموشت کنم

ای که از دل رفته ای باید فراموشت کنم 
در میان ذهن خود یکباره مخدوشت کنم

مثل یک کابوس بد که باید از شرش گذشت
عهد بستم با خودم باید فراموشت کنم

رفته ای !؟ برگرد و با خود خاطراتت را ببر
قصد دارم درد را تابوت بر دوشت کنم

باید این غم را بدانی از خودت مانند من
غصه ها را دوختم تا اینکه تن پوشت کنم

من غلط کردم که گفتم، در توانم نیست... نه
بیخیالت می شوم تا ترک آغوشت کنم !
.
.
ای دل من حرف از او دیگر نگو! کاری نکن
بر خلاف میل خود، این بار خاموشت کنم