اشعار میلاد فرحمند

دنیا چه بود جز غم بسیار قهوه چی
چای و غزل،‌ دو پاکت سیگار قهوه چی

اینجا کسی که یکه و تنها نیامده است؟
شالِ سفید و دامن گلدار قهوه چی؟

قلیان بزن! و با غم و اندوه در سرش
پر کن فقط عصاره‌ خوانسار قهوه چی

وقتی مرور می کنم آن خاطرات را
خون می‌چکد از این دل خونبار قهوه‌چی

آن بعد از ظهر شوم که افکار در سرم
آغشته بود با غم سرشار قهوه چی

او دیر کرده یا زده زیر قرارمان؟
ساعت گذشت از سه و از چار قهوه چی

یا سال‌ها گذشته و من غرق مانده‌ام

در واپسین دقایق دیدار قهوه چی

من می‌روم به پشت همین شعرهای تر

با گریه های ممتد و کشدار قهوه چی

مهمان من هر آنچه که دارند آن دوتا

آن میز نحس گوشه‌ی دیوار قهوه‌چی

#میلاد_فرحمند

بعد من اشک به چشمان ترت می آید
از همه اهل محل هی خبرت می آید

گریه‌ها کردم و صدبار عزیزم ، گفتم ....
*بومرنگ است همین غم* به سرت می آید

چرخ گردون که فقط فرصت گل دادن نیست
فصل سرما به سراغ ثمرت می آید

دل شکستی و گذر کردی و یک‌جا حتما
دل شکستن به سر تک پسرت می آید

من که مردم‌ ولی این عشق تو را خواهد کشت
آن زمان داغ جوان بر جگرت می آید

میلاد فرحمند

*سید سعید صاحب علم
بومرنگ است؛ شبی سوی تو برمی‌گردد

بمان‌ و بعد از این ها مرد بودن را تحمل کن
تو کوهی بعد از این ها درد بودن را تحمل کن

گلی قرمز به وقت عاشقی، می‌خواستی باشی
نشد حالا بمان و زرد بودن را تحمل کن

تو ادم برفی‌ای با شال تزیینی در این کوچه
که درمانت نبوده... سرد بودن را تحمل کن

کسی را جز خودت دیگر نمی‌یابی در این خانه
خدای ناخدایان فرد بودن را تحمل کن

تو می‌دانی چه دردی می کشم شاعر که می‌گویی
بمان‌ و بعد از این ها مرد بودن را تحمل کن

#میلاد_فرحمند

برو از کل این دیوان که چیزی کم نخواهد شد
به قرآن گفتن از قرآن که چیزی کم نخواهد شد

ببر با خود تمام خاطراتت را که از دریا
به قدر ذره ی لیوان که چیزی کم نخواهد شد

به دستت چتر داری می‌روی از کوچه ها اما
ببین از باراش باران که چیزی کم نخواهد شد

ستاره بودی و رفتی و شب شد تازه فهمیدم
که نه! از وسعت کیهان که چیزی کم نخواهد شد

شبیه برگ گل خشکیدی و آخر نفهمیدی ...
که از زیبایی گلدان که چیزی کم نخواهد شد

#میلاد_فرحمند

می‌شوی این روزها هی هم کلام دیگری
می‌فرستی بوسه را با هر پیام دیگری

سفره درویشی‌ام وقتی نمک گیرت نکرد
می‌نشینی با کسی بر میز شام دیگری

ای پلنگ ِ خسته دست از ماه تزیینی بکش
می شوی با وعده های پوچ ، خام دیگری

مثل یک سیگار بعد از بوسه‌های آخری
بی هوا له می شوی در زیر گام دیگری

من گذشتم بی وفا! اما بدان آینده ات،
می‌شود ابزار کار انتقام دیگری ...

#میلاد_فرحمند

کم شدی از جمع ، من ، هم دوست ، منهای رقیب
می‌کشی به... شعرهایم بی هوا پای رقیب

توی کافه ناگهان او خیره می‌ماند به تو
فوت کردی، فوت... آخر سرد شد چای رقیب

من نمی‌دانم چرا اصلا به اینجا آمدم ...
خوب می‌دانم که جای من شده جای رقیب

دست از عشقت به او بردار زهرش می‌کنم
با توام! با تو! ببین که... با تو! آقای رقیب

یا رهایش می کند با حرف‌هایم یا که نه
پخش خواهد شد شبی در کافه حلوای رقیب

#میلاد_فرحمند

توی فال قهوه ام افتاده تصویر رقیب
می‌شوم این روزها بی وقفه پیگیر رقیب

اینکه از من دل بریدی رفته‌ای از خانه ام
بوده تقصیر دلم یا بوده تقصیر رقیب

شعرها را من نوشتم، او برایت خواند، تا...

با غزل‌هایم شدی یکباره تسخیر رقیب

من که عمری با قلم دعوا گرفتم روزگار
هی نترسانم مرا از تیغ شمشیر رقیب

بعد من هر کس بیاید سمت او خواهد شنید
ماجرای خون و مرگ و یاس و تقدیر رقیب

ناگهان از جا پریدم خواب دیدم شعر را
توی فال قهوه ام افتاده تصویر رقیب

#میلاد_فرحمند