اشعار میلاد فرحمند

مو فرفری قلب رویاها
آلیس توو شهر عجایب ها 
بیرون بزن از خواب من پاشو
از  آرزو هامون همین فردا

دیوونه ی عطر تنت هستم
گل های روی دامنت هستم
چشماتو واکن هی! تماشا کن
چشمام و جز تو رو همه بستم

میخوام واسه ثبت نگاه تو
باغی همیشه سبز باشم من 
نزدیکتر باشم به جسمت تا 
رو گردن تو نبض باشم‌ من

زیبای بی اندازه‌ی  شعرم
بانوی لبخند و غزل سازم
از ارتفاع هرگز نمیترسم 
چون دست‌هاته بال پروازم 

دریا یه خونه توو چشات داره
چشمات اقیانوسه و  آبی
طوفان من آروم می‌گیره
وقتی که پلکات رو همه‌... خوابی

میخوام واسه ثبت نگاه تو
باغی همیشه سبز باشم من 
نزدیکتر باشم به جسمت تا 
رو گردن تو نبض باشم‌ من

سفر به قصه تلخ قطار و یک چمدان
میون گریه ی ما‌ خنده های تلخ جهان

چقدر دعا کردم‌ تا نرفته برگردی
که کار من شده بی تو همیشه شبگردی

تو رو به شکل یه دریا سراب میبینم
فقط تو رویایی‌که توو خواب میبینم

شبیه سیگارم که... روی لب هاته
برای دوری عشقت دوای شب هاته

بکش من و که همه‌زندگیم دست توئه
که چشم خاطرهامون‌به ناز شصت توئه

تو رو به شکل یه دریا سراب میبینم
فقط تو رویایی‌که توو خواب میبینم

آتشفشانه توو دلم اما
مث دماوند خیلی آرومم
حال منو تنها تو میفهمی
بغضم که توی چهره معلومم

دست من و محکم بگیر حالا
با من بیا تا آخر جادو
از مهره ی مارت بگو تا من
دیوونه تر شم از خم ابرو

توو جنگل موهات دنیای
چندین هزار بید مجنون
انگاری واسه خنده ی لیلی
یکی داره آواز می خونه

هی گونه هات و کوه میبینم
خط لبات و جاده چالوس
شب های دریا رو تماشا کن
چه لذتی... دریای بی فانوس

من شب شدم تو ماه باشی و
زیبایی توو چاه باشی و
توو برکه‌‌ ی تنهایی ماهی 
یه صحبت کوتاه باشی و

توو جنگل موهات دنیای
چندین هزار  بید مجنون
انگاری واسه خنده ی لیلی
یکی داره آواز می خونه

نذار گریه چشماتو هی تر کنه
که چترم جلودار چشمات نیس
منی که جلوش بی تحرک میشم
همون شاهِ بازیه که مات نیس

هزارتا ستاره داری توو نگات
که باعث شده ابر ازش دور شه
با چشمک به من گفتی تا آخرش
که هر چی حسوده بذار کور شه

جهان هیچ و سر در گمه پیش تو
یه منظومه‌ی شمسی دنبال تو
به من فک(ر) کنی آخرش این میشه
دیدی اسمم افتاد ته فال تو

دوست دارم از ساعتی قبل‌تر
که عاشق شدن مال دیوونه هاس
یه دیوونه باید دیگه چی بخواد
که دستاش توو موهات مث(ل) شونه‌هاس

میخوام هی صداتو ببوسم همون
زمانی که اسمم میاد رو لبات
یه بچه می‌شم توی آغوش تو
همه‌ش موقع قصه‌های شبات 

جهان هیچ و سر در گمه پیش تو
یه منظومه‌ی شمسی دنبال تو
به من فک(ر) کنی آخرش این میشه
دیدی اسمم افتاد ته فال تو

تنظیم و تحریر از محمد علی کیهانی

گویند که در دو طرف درب ورودی کاخ سلطان محمود غزنوی، دو مستمند نشسته بودند. یکی چاپلوس بود و هرکس که رد می شد، از وزیر و وکیل و سلطان با چرب زبانی چیزی کاسب می شد؛ اما دیگری ساکت بود. گاهی گدای چاپلوس به او می گفت: "مگر تو احتیاج نداری، پس چرا از این زبانی که خدا بهت داده استفاده نمی کنی بیچاره!" گدای دیگر همیشه جواب می داد که کار خوبه خدا درست کنه، سلطان محمود خره کیه! یک روز کسی به سلطان گفت: "قربان قضیه این دو تا گدای دم درب ورودی را می دانید؟" گفت: "نه، اتفاقاً می خواهم بدانم چرا یکی ساکته و دیگری پرحرف؟"
    سلطان به سلامت باشند، گدایی که ساکت است، گاهی کلامی بر لب می راند که بهتر است از جلوی در او را رد کنید. سلطان پرسید: چه می گوید؟ پاسخ شنید که وقتی به او می گویند، چرا جلوی سلطان و وزیر احترام نمی کنی تا صله ای بگیری؟ او می گوید که کار خوبه خدا درست کنه، سلطان محمود خره کیه! سلطان محمود که عصبانی شده بود، گفت: حالا به او خواهم گفت که دنیا دست چه کسی است! سلطان فرمان داد که یک مرغ شکم پر برای شام حاضر کنند.

مرغ را آوردند و سلطان یک الماس خیلی ارزشمند داخل شکم مرغ گذاشت و گفت: "ببرید برای گدایی که به ما احترام می کند تا رفیقش بفهمد همه کاره چه کسی است."
    مرغ را برای گدای چاپلوس بردند، ولی از قضا آن شب وزیر هم یک بوقلمون برایش فرستاده بود و او سیر بود. به دوستش گفت: امروز چقدر کار کردی؟ پاسخ شنید: 3 سکه. گفت: "بیا این مرغ با اینکه خیلی بیشتر می ارزه، ولی 3 سکه رو بده و مال تو". گدای دیگر پاسخ داد که نمی خواهم! گفت: "دو سکه بده." جواب داد که نمی دهم. گفت: "یک سکه." گفت: "نه، این مرغ روی دستت باد کرده و باید دور بیندازیش حالا می خواهی سر من کلاه بذاری؟"
    گفت: "بیا مجانی برش دار که اینجا بماند بو می گیرد!" برداشت و لقمه اول را که خورد الماس را دید. گذاشت جیبش و گفت: "رفیق، شاید از فردا من رو ندیدی، ولی یادت باشد؛ کار خوبه خدا درست کنه سلطان محمود خره کیه"!فرداش سلطان دید، این گدا هست و دیگری نیست. گفت: بیاریدش داخل و از او پرسید که رفیقت کجاست؟ گفت: "دیروز همچین حرفی زد و امروز هم نیامد." سلطان با عصبانیت گفت: "تو چرا دوباره گدایی می کنی، مگه من به تو صله ندادم؟" گفت:" بله سلطان ولی چون بوقلمون وزیر را خورده بودم، دادمش به رفیقم." سلطان ابتدا ناراحت شد ولی بعد لبخندی زد و گفت: این جمله که من می گویم تو هم تکرار کن وگرنه میدهم شلاقت بزنند. بگو: "کار خوبه خدا درست کنه، سلطان محمود خره کیه!"

تنظیم و تحریر از محمد علی کیهانی

گویند که در دو طرف درب ورودی کاخ سلطان محمود غزنوی، دو مستمند نشسته بودند. یکی چاپلوس بود و هرکس که رد می شد، از وزیر و وکیل و سلطان با چرب زبانی چیزی کاسب می شد؛ اما دیگری ساکت بود. گاهی گدای چاپلوی به او می گفت: "مگر تو احتیاج نداری، پس چرا از این زبانی که خدا بهت داده استفاده نمی کنی بیچاره!" گدای دیگر همیشه جواب می داد که کار خوبه خدا درست کنه، سلطان محمود خره کیه! یک روز کسی به سلطان گفت: "قربان قضیه این دو تا گدای دم درب ورودی را می دانید؟" گفت: "نه، اتفاقاً می خواهم بدانم چرا یکی ساکته و دیگری پرحرف؟"
    سلطان به سلامت باشند، گدایی که ساکت است، گاهی کلامی بر لب می راند که بهتر است از جلوی در او را رد کنید. سلطان پرسید: چه می گوید؟ پاسخ شنید که وقتی به او می گویند، چرا جلوی سلطان و وزیر احترام نمی کنی تا صله ای بگیری؟ او می گوید که کار خوبه خدا درست کنه، سلطان محمود خره کیه! سلطان محمود که عصبانی شده بود، گفت: حالا به او خواهم گفت که دنیا دست چه کسی است! سلطان فرمان داد که یک مرغ شکم پر برای شام حاضر کنند.

مرغ را آوردند و سلطان یک الماس خیلی ارزشمند داخل شکم مرغ گذاشت و گفت: "ببرید برای گدایی که به ما احترام می کند تا رفیقش بفهمد همه کاره چه کسی است."
    مرغ را برای گدای چاپلوس بردند، ولی از قضا آن شب وزیر هم یک بوقلمون برایش فرستاده بود و او سیر بود. به دوستش گفت: امروز چقدر کار کردی؟ پاسخ شنید: 3 سکه. گفت: "بیا این مرغ با اینکه خیلی بیشتر می ارزه، ولی 3 سکه رو بده و مال تو". گدای دیگر پاسخ داد که نمی خواهم! گفت: "دو سکه بده." جواب داد که نمی دهم. گفت: "یک سکه." گفت: "نه، این مرغ روی دستت باد کرده و باید دور بیندازیش حالا می خواهی سر من کلاه بذاری؟"
    گفت: "بیا مجانی برش دار که اینجا بماند بو می گیرد!" برداشت و لقمه اول را که خورد الماس را دید. گذاشت جیبش و گفت: "رفیق، شاید از فردا من رو ندیدی، ولی یادت باشد؛ کار خوبه خدا درست کنه سلطان محمود خره کیه"!فرداش سلطان دید، این گدا هست و دیگری نیست. گفت: بیاریدش داخل و از او پرسید که رفیقت کجاست؟ گفت: "دیروز همچین حرفی زد و امروز هم نیامد." سلطان با عصبانیت گفت: "تو چرا دوباره گدایی می کنی، مگه من به تو صله ندادم؟" گفت:" بله سلطان ولی چون بوقلمون وزیر را خورده بودم، دادمش به رفیقم." سلطان ابتدا ناراحت شد ولی بعد لبخندی زد و گفت: این جمله که من می گویم تو هم تکرار کن وگرنه میدهم شلاقت بزنند. بگو: "کار خوبه خدا درست کنه، سلطان محمود خره کیه!"

هی روز های هفته ام را جنگ می بینم 
از شنبه ها تا جمعه را یک رنگ می بینم 

هر روز جای روضه بر گلدسته‌ ها دارم...
مردی که میخواند نوای جنگ می بینم

در من کسی با لشکر غم سمت سیحون رفت
آینده ام را پادشاهی لنگ می بینم

قیچی شدم در بازی این زندگی اما 
در دست های نارفیقان سنگ می بینم

پیراهنی که زندگی روزی برایم دوخت
روزی  گشاد و حال اما تنگ می بینم

من بی رمق تر میشوم همچون پلنگی که
هی ... آرزو ها را به دور از چنگ می بینم

پایان ندارد درد هایم شادی ام را در
یک‌ نقطه... اما غصه ام را هنگ می بینم

ای تمام سببم خوب مرا میفهمی
ماه هستی و شبم خوب مرا میفهمی

مثل قرآنی و در راز و... نیازم هستی
ای همه مستحبم خوب مرا میفهمی

وقت تنها شدن از ثانیه هایی دلگیرم
با خودم در غضبم خوب مرا میفهمی

هیچکس مثل تو یک بار مرا درک نکرد
 جای کل نسبم خوب مرا میفهمی

من دیوانه به دستان تو ارام شدم
روز و شب در عجبم خوب مرا میفهمی

به کوچه.. به دوراهی به خیابان لعنت
به روزگار تباهی به این زمان لعنت

و من که مثل همیشه غریب و منتظرم
به تو به من به وفایم به دیگران لعنت

حضور حال کویرم سر آب بی حاصل
بزن ، بتاز ، دلم را تو بی امان لعنت

و باز خاطره هایی که زخم می کارند
به آن دو چشم سیاه تو مهربان لعنت

که چهار فصل وجودم همیشه بارانی است
به شوکران حماقت به شوکران لعنت

آه پر پر کرده ای این لاله ی شاداب را
حال نابودت شدم هی میچکانی آب را

هی رهایم می‌کنی و باز صیدت می‌شوم
ماهی ام ،باور ندارم حقه ی قلاب را

طاق ابروی تو و فکر من و وقت نماز...
مثل حافظ هی شنیدم ناله ی محراب را

کودکم که شیطنت در من خدایی میکند
روی مویت میروم تا انتهای ... تاب را _

_ اوج پروازم مرا بیدار کن ترسیده ام
تا که از چشمت نیفتم بر زمین این خواب را...

دست یاری هم نیامد ... بعد مرگم آمدی ...
نوش دارو میدهی این مرده ی سهراب را ؟

غزل تداوم درد است و من اسیر خودم
برای کشتن قلبم شدم اجیر خودم

تو را رها کردم تا دوباره برگردی
که زور طعمه نگیرم برای شیر خودم

نرو ...که آخر این قصه را بلد هستم
 برای تو نمی‌آید کسی نظیر خودم_

_برای تو همه‌ی جاده ها پر از خطر است
بمان میان دو چشم در این مسیر خودم

میان اشک و غم و التماس ها رفتی
که باز دوره کنم غصه ی اخیر خودم

شبیه باغ پر از غنچه و چمن بودم
چه سبز بودم و حالا شدم کویر خودم

بچین دسیسه ی دیگر به فکر حمامم
تو قاتلی شده ای می شوم امیر خودم

بزن... نگاه نکن چشم‌های خیسم را
به من نشانه برو با کمان و تیر خودم

رفته ای و بی تو ماندم بال پروازم شکست
قلب سخت و عاشق و دیوانه‌ی بازم شکست

با خدایم ... درد و دل می کردم و با عطر تو
قل اعوذ... تا نمازم... محرم رازم! شکست

بغض من ترکید و سجاده به چشمانم رسید
هی غبار آمد به سمتم بغض اهوازم شکست

خانه ام دیوانه می‌خواهد نمیفمی ولی
آن شبی که از تو خواندم بی وفا سازم شکست

آه اگر روزی عزیزم این غزل دستت رسید
تو بدان که بغض من از بیت آغازم شکست

سالمم با خاطرت در این قفس گفتم به شهر 
رفته ای و بی تو ماندم بال پروازم شکست

سجاده واکن رو به آغوش ات ای ابتدا و آخر قرآن
وقت نماز است توی اندامت ای ماورایی واژه ی ایمان 
ابروی شیطانی تو کفر است حذف شریعت می کنی اما 
در شعر من باید خدا باشی در ذهن مسموم مسلمانان
شان نزول هر چه می خواهم در دید تو باید پدید آید 
من آیه های دفترم را از چشم ات نوشتم گوشه ی زندان 
در ساحلم لنگر بیندازی، وقت نجات قوم عاشق ها
نوح تمام قصه ها هستی ای شوق باران زاده ی طوفان 
مانند خون در رود رگ هایم آرامش آغوش تو جاری‌ست
تشویش را از خانه ام بردی ای شهربانو دختر ایران

شهر از بالا قشنگ و مردمش از دور تر
تا به من چسبانده‌ شد هی وصله ای ناجور تر

از زمینی خاکی ام  خاکی تر و فهمیده ام
هر چه باشی ساده آخر می شوی مهجور تر

چند سالی‌ می شود خون خودم را می‌خورم
تا سکوتم نشکند هی می شوم مجبور تر

مثل انگوری حلالم یا شرابی کهنه ام،
غم گرفته شیره ام را تا شدم محظور تر

من دهان را وا نکردم تا خدایم نشنود
کاسه ی صبرم شده از من کمی پر زور تر

هر که پیشم می رسد یک جور می رنجاندم
آن یکی مزدور باشد این یکی مزدور تر

کد خدای شهرمان یک لحظه بد بختی ندید
هی عصا می دزدد از این مردمان کور تر_

_شسته ام چشم خودم را چند باری و چه سود 
شهر از بالا قشنگ و مردمش از دور تر