اشعار میلاد فرحمند

اسیره دلم لای موهای تو
مث جزر و مدای دریا شده
واسه غرق من باد با موی تو
یه چندوقته همدست و همرا شده

تنت ی درخت پراز وسوسه
لبت رنگ سیبای سرخ بهشت
من ادم شدم تا بچینم ازش
خدا قصه مارو اینطور نوشت

به تبعیدمون بی توجه بمون 
ببین خاک خوردن واسه عاشقاس
زمین از بهشت با تو زیباتره
دو منظومه ی شمسی تو اون چشاس

تو تفسیر و تعبیر تقدیرمی
تو زیبا ترین حرف شیرین من
پر از آرزو های خوبم شدی
میشه داشتت مرغ آمین من

فقط کافیه ساعتو چک کنی
که من لحظه ها رو هوایی کنم
همین طرح لبخندتو تو دلم
باید تا ابد مومیایی کنم

به تبعیدمون بی توجه بمون 
ببین خاک خوردن واسه عاشقاس
زمین از بهشت با تو زیباتره
دو منظومه ی شمسی تو اون چشاس

تو چترو بستی و باریدن ابرا
که خوشبختی قدم زد پا به پامون
من از فصلای بی تو سخت دورم
همین پاییزو تا آخر ببارون 

به شونه م تکیه کن تنهاییاتو
بذار این مرد آرامش بگیره
بذار هر چی به جز روزای خوبه
از عمق باورت گم شه، بمیره

مث خوابی شدی که بعد صد سال
داره تو زندگیم تعبیر می شه
نگاهم می کنی تسلیم می شم
صدای خنده مون تکثیر می شه

تو که خورشیدو داری توی چشمات
یه دریا رو تو قلبم غرق کردی
منو که غیر معمولی نبودم 
مث اسطوره های شرق کردی 

 توای زیباترین تصویر شعرام
مث (ل) نقاشی ناب داووینچی
باید پاشی گلم از شام آخر
با دستات نسخه ی عشق و بپیچی

مث خوابی شدی که بعد صد سال
داره تو زندگیم تعبیر می شه
نگاهم می کنی تسلیم می شم
صدای خنده مون تکثیر می شه

#میلاد_فرحمند