آه دستان تو می داد شبی بوی رقیب
نکند دست کشیدی به سر و موی رقیب
هر کجا می نگرم باز تو را می بینم ...
کوچه یا کافه نشستی تو به پهلوی رقیب
احتمال نظر تو چه سرم آورده ؟
که شب و روز بیایم به سر کوی رقیب
آبروی من عاشق که از این خانه گذشت ...
اشک چشمان ترم ریخته در جوی رقیب
کاش می شد که صدایت نکنم بعد از این...
می سپارم به خدا، حضرت بانوی رقیب!
میلاد فرحمند
آن زمان که درد ها از سینه بیرون می زند
بین چشم و گونه هایم پل به کارون می زند
ساعت شمات دار روی میز خانه ام
نبض احساسم شبیه نبض مجنون می زند
حال من با دیدن تصویر هایت بهتر است
مثل یک معتاد که با چای افیون می زند
روز اول که تو فتحم می شدی گفتم به طنز
آدم زیرک به قلب گنج قارون می زند
حال رفتی و پس از تو دائما در عمق خواب
خاطراتت پشت هم دارد شبیخون می زند
میلاد فرحمند
شبیه ساعتی که تا ابد بر روی دیوار است
مسیر زندگی ، مابعد تو دائم به تکرار است
گذشتم از خودم از عشق تو تا اینکه فهمیدم
که سوی دیگر یک عشق نافرجام ایثار است
همیشه آنکه مانده همنشین درد و غم بوده
و آنکه رفته از آن رابطه عمری طلبکار است
زمان رفتنت وامانده بودم از سخن گفتن
دهان بی سخن تاریک و مبهم مثل یک غار است
*مرا هنگام رفتن در بغل بوسیدی و این کار
شبیه آخرین سیگار قبل چوبهی دار است
میلاد فرحمند
*مرا هنگام رفتن در بغل کردی،ولی این کار
دقیقا مثل بسم الله یک قصاب میماند
حسین جعفری جرجافکی
بعد شمشیر دو ابروت ، سپر کشف شده
قهوه ی چشم تو در عصر قجر کشف شده
هر که دیده است تو را دود مهیا کرده
شهر در آتش و بعد از تو خبر کشف شده
عطر شیرین تو عقل از سر هر کس برد و ...
لب تو نیشکر هند و شکر کشف شده
بر تن غار بتی رسم شد از قامت تو
شعر و نقاشی و آواز و هنر کشف شده
عاشقت منتظرت بوده شبی تا برسی
شب غم رفته ولی وقت سحر کشف شده
مطمئنم که دل تنگ دلیلش بود
این که تقویم بهدستان بشر کشف شده
میلاد فرحمند
بی تو چه کنم داغ دل و حجم غمم را
این روح ترک خورده ی مانند بمم را
از سینه ی من اسم تو بیرون زده هر بار
وقتی که رها می کنمش باز دمم را
نه شعر سپید ست و غزل اینکه نوشتم
مرثیهی عشق است، گرفته قلمم را
آن روز که دل را به دو چشمان تو دادم
دو قاتل جانی و به تو هم قسمم را...
چون شهر تو آبستن باران زیاد است
تشبیه بکن مردمک چشم نمم را
ناچیز اگر شد غزلم از غم دوری
ناقابل خوبی است... ببخشید کمم را
میلاد فرحمند