اشعار میلاد فرحمند

من ضجه‌های ممتد ابری بهاری ام
در لا به لای خنده‌ پی گریه زاری ام

مثل نهال تازه به این فکر کرده ام 
در عمق سینه ات، دلت... آخر بکاری ام

من روزهاست گریه شدم پا به پای تو 
قربان آن نگاه و دو چشمان کاری‌ام

رفتی در این معادله تنها شدم هنوز...
از هر چه راه و رسم ریاضی فراری ام

در کافه می‌نشینم و بر دل نشسته ای
مثل غمم، مقابل میز کناری ام