اشعار میلاد فرحمند

ای عشق نگاهم کن

جز تو ز همه سیرم

یک لحظه نباشی تو

هر ثانیه می میرم

در ساحل چشمانت

لنگر که بیندازم

در شهر شمالی ها

در به در یک رازم

با دیدن موهایت

رفتم به پریشانی

ای ساخته ی دست

معماری ساسانی

تو خونی که در رگ هام

هر ثانیه ای جاری

هر خنده ی لب هایت

یک حادثه ی کاری

در محیط آغوشت

از چیزی نمی ترسم

هر علت شادی را

از چشم تو می پرسم

با دیدن موهایت

رفتم به پریشانی

ای ساخته ی دست

معماری ساسانی

توی چشمات یه کهکشونه
که توو عمقش هزار ستاره
وقتی می‌خندی روی لب‌هات
انگاری فصل بهاره

همه دنیامو به پاهات
می‌ریزم عزیز جونم 
من میخوام همه بفهن
تو یه حسی توی خونم

مثل ماهم که یه عمرو
دل داده به حوض و کاشی
آسمون دلش می‌گیره 
وقتی پیش من نباشی

تو بخواه ترانه هامو
پای عشق تو ببازم
تو که موهات می‌بندی
تا که دنیام و بسازم 

چی برام قشنگ تر از این
که به عشق تو اسیرم
تو بگو دوسم داری تا
من واسه صدات بمیرم

مثل ماهم که یه عمرو
دل داده به حوض و کاشی
آسمون دلش میگیره 
وقتی پیش ‌من نباشی

به تو، به من، به خدا... زندگی بدهکار است
به هر چه بد و به هر ناسزا... سزاوار است

به تیک تاک زمان اعتنا نخواهم کرد
که عاشق از سر شب تا به صبح بیدار است

میان شک و یقین حرص می‌خورم با غم
و مومنم به تو! غم روزه های شکدار است

خدای عشق و وفایم ولی و اما ... حیف
که سرنوشت اناالحق به چوبه ی دار است

هنوز هم به خودم ظلم می کنم با این
خیال تلخ که عمری به من وفادار است...

شب است و بی تو اسیر هجوم غصه شدم
بخند... وصله ی جور و شریک انکار است

تو را چگونه بشعرم که واژه ها در دست
و تف به دفتر شعرم به هر چه خودکار است

تو رفته ای و سفر بی خطر گلم‌ اما ....
چقدر گفتن این حرف عزیز غم بار است

برو پرنده که جایت بهشت عنبر بود
اگر چه سهم جداییت دیده ای تر بود

خرابه ی شام این زندگی ست بعد از تو
که حال و روز من از واژه هام بدتر بود

"تو یادگار منی ... من چگونه بی تو بگو..."
و ضجه های سراسیمه سهم مادر بود

تو در غروبی و من در طلوع... گریه شدم 
نفس کشیدن بعد از تو غول آخر بود 

ستاره ام! به دل آسمان درخشیدی
و گوش شیطان ای کاش واقعا کر بود

رسید فصل زمستان به باغ پر گل من 
همیشه سهم دلم لاله های پر‌پر بود

چگونه اشک بریزم که داغ من نه یکی
که داغ یکصد و هفتاده و چند دلبر بود

#176

زیباتری از بیت و جنونم 
هر واژه ی تو، سوژه نابی
مهتاب بخواهد برود باز 
نوری که به شب هام بتابی

من با تو به تاریخ رسیدم
مجنونم و ای تاب و تب من
روشن شده از چشم تو دنیام
زیبای منی ماه شب من

آغوش تو داروی تبم شد 
پیش همه عالم بغلم کن
پشت من و تو حرف زیادست
حرف است عزیزم بغلم کن

در شهر به زیبایی تو نیست
زیبای پری روی بهشتی
من اسم تورا زمزمه کردم
تا بر سر قلب من نوشتی

یک جور خرابم که به جز من
این شهر که دیوانه ندیده
شمعم که به پای تو بسوزم
آن طور که پروانه ندیده

آغوش تو داروی تبم شد 
پیش همه عالم بغلم کن
پشت من و تو حرف زیادست
حرف است عزیزم بغلم کن

اشک... سوغات است تا من ظرف دارم پشت سر
فعلِ رفتن را برای صرف دارم پشت سر

پای داغ لحظه های شعر این مردک نِشین
چون زمستان می‌رسد من برف دارم پشت سر

خورده ام از دوستان و از خودی هی ضربه ها
جای خنجره پرتگاهی ژرف دارم پشت سر

مثل سیگارم که وقت درد تسکینم ولی ...
یک جهان القاب بد با حرف دارم پشت سر

این گلاب قمصر است از چشم من پر می کنید 
اشک سوغات است تا من ظرف دارم پشت سر

خوشحالم این روزا رو وقتی 
هم صحبت شب‌هامی ای عشق
بی تو مریضم باورم کن
تو مرهم تب‌هامی ای عشق

با تو حصاری رو شکستم
تا حس کنم پروانه بودم
ای کاش توو موهای زیبات 
دندانه های شانه بودم

مثل مسیحی زنده ام، کن
حالا پل ایمان من شو
مانند خون در رود رگ‌ها
روحم، عزیزم، جان من شو

بارون و شوق با تو بودن 
موهای چتریته پناهم 
تو حمله ی رگبار ابرا
آغوشه گرمته سپاهم

دوستت دارم تا ابد، ای 
زیباترین شیرین نگارم
روی گل های دامن تو 
باید شبا تا صب ببارم 

مثل مسیحی زنده ام، تو
حالا پل ایمان من باش
مانند خون در رود رگ‌ها
روحم، عزیزم، جان من باش