اشعار میلاد فرحمند

خوشامدی به سرایم به این جهنم من
که پر شده همه سو از نشان ماتم من

تو آمدی و غزل ها دوباره رنگی شد
و کم شده شبی از نو گناه آدم من 

به فکر معجزه بودم شبیه عیسایت
دلم بهانه گرفته دوباره مریم من 

چه قدر با تو قشنگ‌ست این که می بارد
دو ابر چشم تر از اشک شوق نم نم من

بخند قصه ی تلخم به آخرش برسد 
بخند با تو رسیده به سر همه غم من