اشعار میلاد فرحمند

روز های هفته را پر اضطرابش کرد و رفت
کودک قلب مرا در گریه خوابش کرد و رفت

مثل پروانه به سمتم آمد و در انتها ...
شمع احساس مرا در لحظه آبش کرد و رفت

گر چه کشت گندمم با دست او بسیار شد  
پای عشق دیگری او آسیابش کرد و رفت

در کنارش خنده های هر شبم بی وقفه بود
ثانیه در ثانیه در من عذابش کرد و رفت

 آرزو ها را برایش قصه می گفتم ولی
آرزوهای مرا یک آن سرابش کرد و رفت

مثل کودک های مهمان در اتاق قلب من
آمد و  احساس و قلبم را خرابش کرد و رفت