اشعار میلاد فرحمند

تا کور شود این همه آدم بغلم کن
یا دور شویم از همه عالم بغلم کن

 

بر روی دلم داغ زیاد است عزیزم
گور پدر گریه و هر غم بغلم کن

آغوش تو با لرزه و پس لرزه عجین است
ای در دل شب زلزله ی بم ! بغلم کن

در جان و تن من هیجان هست ولی تو
هر روز مرا محکم و  کم کم  بغلم کن
 
پشت سر ما حرف زیاد است همیشه
حرف است عزیزم... به جهنم بغلم کن

باران بزند شعر شود خاطره هامان 
زیر غزل و بارش نم نم بغلم کن

کسی که داده مرا بی هوا تکان غزل است
که بعد زمزمه می کرد هی بمان غزل است

 

میان رنگ دو چشمش عجیب طوفانست
نشسته در دل و جانش غم جهان غزل است

شبیه  غنچه ی گل بود و تازه فهمیدم 
به حرف و خنده بجنبد لبش همان غزل است

تمام  جان و تنش  از  مقدسات من است  
خدای مطلق این مرد بی‌ گمان غزل  است

حضور و آمدنش حس  و  حال  شعرم شد
و او که خاطرش آغشته شد به جان غزل است

صداش می زنم این بار... فاش خواهم کرد
به نام  کوچک اش آری زن جوان غزل است

اگر چه شعر سپید است فصل دوری مان 
بگو به او که بخواند غم  بنان غزل است

هزار   حرف   نگفته   میان   مان   مانده
همان نگاه که هرگز نشد بیان غزل است

همیشه  با  قدمش  وزن  شعر من پاشید
ت تن  ت تن  ت تن تن تن... دو  پای آن غزل  است

گفتی که عشقی در ته لبخند من نیست؟
این حرف روز اول ات دلبند من نیست 

 

وقتی مصمم می شوی  با قصد رفتن
نه مانعت هر حرف و صد سوگند من نیست

داری مسافر می شوی در جاده ای شوم
این لحظه ها یعنی دل ات پا بند من نیست

وقتی که بودی غنچه بر لب های من بود
بی تو بهاری تابع اسفند من نیست

هر هفت نسل ام از رگ فرهاد ... اما 
هر تیشه در دستی که خویشاوند من نیست

باشد برو دست خدا همراهت ای عشق 
با اینکه میدانی کسی مانند من نیست

جز دل که دستت دادم و جز آن چه بردی
نه... هیچ چیزی نقطه ی پیوند من

از شاخه هایم می چکد هر برگ زردم
باریده ام آبی به هر آوند من نیست

غمگین شدم انگار بعد از سال ها رنج
شخصی بگوید کودکم  ...فرزند من نیست

 

#میلاد_فرحمند

سلام ای دختر دوزخ خدای ظهر تابستان
به دست تو به تنگ آمد تمام حربه ی شیطان

تمام صحبتم با تو... ونوس عصر حاضر آه
نمادی از تقدس های عشق دوره ی یونان

برایت شعر می خوانم همین حالا به گوشم باش
 همین حالا که می خوانم تو را ای حضرت انسان

در اشعار حماسی هم تویی رودابه ای زیبا
من آن زالی که با مویت خودش را کرده آویزان

اعوذ الب که در موی تو با شیطان گلاویزم
پناهم داده... جایی سمت و سویش خالق رحمان

شبیه طاق محراب هر کمان ناز ابرویت
به پایت سجده ها کردند هر نسل از مسلمانان

دو چشمت مرز ممنوعه درونش لشکری سرباز
و بر پلکت به صف می شد قشونی از نگهبانان

دهانت از صدف زیبا، درونش اصل مروارید
و یک ‌چاقوی زنجانی به روی نیش هر دندان

لبانت میوه ای تازه به چشمم سرخ و گیرا شد
به پیوندی که داری روی لب با سیب در لبنان

چه قدر این عکس‌مان زیباست چشمانت که می خندد
بخند ای دل نشین من بخند ای پسته ی خندان

خدا سهم تو کرده کوه و هر دریای نورش را
تو از چشمان من کردی به زیر پیرهن پنهان

کمر باریک افسون گر به دنبالت جهانگردم
مدار فرضی ات می شد اسالم تا خود حیران

تن ات آغاز شهریور عرق کرده تن کارون
بده گرد و غبارت  را به من ... اهواز خوزستان

شبی از آرزوهایم به چشمت متصل می شد
در آن صورت که در چشمم شبیه ماه شد تابان

و ای بالا بلندم از قدم های تو می لرزد
تن جنبنده ها با شاخه های خشک نخلستان

عبادت با تو شیرین شد، از وقتی تو را دارم
وضو می گیرم از عطر تنت ای قمصر کاشان

بسوزان زاده ی نمرود و آغوش تمامم را
که گل های لباست می شود زیبایی بوستان

فقط لب تر کنی جان می دهم پای تو باور‌ کن
جز این چیزی ندارم من ...من ِ دیوانه ی دوران

شراب ارمنی هیچ است پیشت مست مستم من
همین که با تو می نوشم کمی از چای لاهیجان

سخن گفتی و فالم را بهم می ریخت آن لحظه
و بعد از رفتنت آمد ترک بر قلب هر فنجان

به روی چهره ات طاقت ندارم من ببینم که
چنین می ریزد از چشم خمارت قطره ای باران

رقیب خمره ی خیامم و  دیوانه می خواهی ...
شراب ناب انگوری اصیلی مال تاکستان

همان قدری که آرامی دلم نابود و آشفته
منم ویرانی بم در دل آبادی کرمان

پر از بغضم سراسر سرفه های دودی تهران
تو سرسبزی پر از آب و هوای شرجی گیلان

میان دست تو سیگار بی جان ام خرابم کن
بیا خاکم کن و پرتم بکن در دامن طوفان

بپوش از نانجیبان این همه زیبایی ات را که
مبادا خوش بیفتی در نگاه آن نظر بازان


تو را جادوگران بردند دستم را رها کردی
شریک خنده هایت شد عصای شعبده بازان

تمامم صرف تو می شد تمامم را به تو دادم
تو قلبم را رها کردی سپردی دست نامردان

زمین گیرت شدم در خانه ام وقتی که می بردند
تو را از شهر منظومم  به سمت خاک هندوستان

مرا کولی دشتی کرد این عشق پدر نامرد
تو را همراهی ات کردند سمت حجله ای از خان

پس از تو حال یعقوب ام: اسیر گریه و ماتم
به روی خانه ام بی تو نوشتم قسمت کنعان

مرا هرگز نفهمیدی کنار این همه احساس
دقیقا مثل بازیچه همان اندازه ام آسان

تو رفتی کار هر روزم شده شب گردی و دائم...
پس از تو پرسه های بی هدف در محور میدان

حلالم کن اگر هر شب به فکرت با تو خوابیدم
اگر یادت نبودم جای من ... در کنج قبرستان

همه ناگفته هایم را شنیدی و نفهمیدی
مرا با ناله ی شعرم بخوان از باد سرگردان

تو را هر لحظه می دیدم که چیزی زیر سر داری
کنارت می شود خوابید هر شب شعر بی پایان

از این پس از اتاقم جای شعر و عشق می آید
فقط سوز صدای باسط و غم... نغمه ی قرآن

گفتم  ای  یار  مرا  تا  به  کجا می خواهی
که  قسم خوردی و گفتی به خدا می خواهی

بغض  چشمان ترم  که  پا به ماه است، بگو
زاده ی ِ ،  یک  پسر  سر  به هوا می خواهی

بنشین   تا    غزلی    تازه    بخوانم    نروی
مرگ  من  را به  چه قیمت وَ چرا می خواهی

مادرم  روز  و  شب  از   حال   بدم  می پرسد
این چه عشقی‌ست که به زور دعا می خواهی

از  شب  هلهله   در   خانه  ی  تان  ترسیدم
بر  لبت  بله ی آخر  وَ  شما ... می خواهی؟

روز  و  شب  در  به  در  هر  چه   توهم  زدنم
اینکه   یکبار    دگر    باز    مرا  می خواهی

چند  سالی  ست  از این خاطره ها می گذرد
دل   خوش   باور   من   باز   بلا  می خواهی

عشق ،  یک  عمر  فقط  از  تو  نوشتم  حالا
عاشقی خسته دل و بی سرو پا می خواهی...

احساس   می کردم  به   تو  زنجیر  بودم
من    اتفاقی    خوب     اما    دیر  بودم

گفتی   برایت    شاعری    دیوانه  باشم
در   شعر   نصرت   تا  تو  در  تغییر  بودم

(با من بودن خوب است
                 من می سرایمت
نصرت رحمانی)

می خواستم که فاتح ات باشم وَ هر روز
بر  روی  تیزی های  هر  شمشیر  بودم

آهوی   زیبایم   تو   را  می خواستم که
در    ازدحام     حمله  های    شیر  بودم

با   تو   برایم  زندگی  بی  مرز  می شد
حتی   زمانی    که    کمی   دلگیر  بودم

مُردم   نشد   تا   مذهب  تو  عشق باشد
پیغمبری    در    این    رسالت  پیر  بودم

#میلاد_فرحمند

@MILAD_F_Y