اشعار میلاد فرحمند

بخت بد از همه سو قسمت اقبال من است
ملک الموت شب و روز به دنبال من است

اینکه بی عشق در این خانه به پایان برسم_
_با خدای تو و من نقطه ی جنجال من است

نه امیدی به بهاری و نه سبزه‌ست ای عشق...
فصل پاییز فقط اول هر سال من است

به غروبی که تو را برد قسم ... باور کن
قرص اعصاب فقط چاره‌ی این حال من است

قهوه می نوشم و هر بار خبری تکراری‌ست
خسته ام از چمدانی که ته فال من است

#میلاد_فرحمند

امید تازه ی دیگر به صبح فردا نیست
رمق به دست همین شاعری که تنها... نیست

به هر طرف که ببینیم قصه‌ی خلقت
جواب خوب ندارد کم از معما نیست

دهان بسته ام از ترس ناامیدی توست
پر از تعجبی و پاسخت به جز _ها؟ نیست

و آنکه تصمیم‌اش صبح بود و آبادی 
میان حرف و عمل هم به حد کبری نیست

چه شد جواب دعاهای خوب تو مادر
خدای خوب شما هم خدای آن‌ها نیست

خلاصه روزی... من مرده و شما زنده،
که ظلم در دل تاریخ همیشه بالا نیست

شبیه حال نهنگان به فکر پایانم
و اینکه زنده بمیرم به تخم دریا نیست

#میلاد_فرحمند

به پشت سرت گریه کردم که باران بگیرد
که گل های خشکیده در خانه ام جان بگیرد

قدم های تو بی حضورم چه می کرد با شهر
ازین خانه رفتی که قلب خیابان بگیرد

به مجنون ترین شکل ممکن دلم خواست حالا
سراغ تو از شهر من تا به تهران بگیرد

چه مانده برای من از دار دنیا، دو چشمی
که بر گونه ام هی نم از خاک گیلان بگیرد

به حافظ رسیدم من از عشق و غم ها به مشکل...
نشد  زندگی بر من خسته آسان بگیرد
 

#میلاد_فرحمند

رها شده‌ست به هر سو دوباره روسریت
چگونه خیره نمانم به ناز و دلبریت

 دچار باشم و دائم به  شوق  دیدن  تو
مریض عشق شوم من به عشق بستریت

انارهای لبت یا که سیب  وسوسه ات
کدام  را  برسانم  به  لب ... به نوبریت

چقدر  پیله  کنم شعر  را  به  دور تنت
که  چشم بد  نرسد به حریم دختریت

چقدر کشته زیاد است بر سرت در شهر
مرا بکش پس از آن قتل های آخریت

#میلاد_فرحمند

با احترام به سعید حیدری ساوجی