اشعار میلاد فرحمند

آتشفشانه توو دلم اما
مث دماوند خیلی آرومم
حال منو تنها تو میفهمی
بغضم که توی چهره معلومم

دست من و محکم بگیر حالا
با من بیا تا آخر جادو
از مهره ی مارت بگو تا من
دیوونه تر شم از خم ابرو

توو جنگل موهات دنیای
چندین هزار بید مجنون
انگاری واسه خنده ی لیلی
یکی داره آواز می خونه

هی گونه هات و کوه میبینم
خط لبات و جاده چالوس
شب های دریا رو تماشا کن
چه لذتی... دریای بی فانوس

من شب شدم تو ماه باشی و
زیبایی توو چاه باشی و
توو برکه‌‌ ی تنهایی ماهی 
یه صحبت کوتاه باشی و

توو جنگل موهات دنیای
چندین هزار  بید مجنون
انگاری واسه خنده ی لیلی
یکی داره آواز می خونه