اشعار میلاد فرحمند

نذار گریه چشماتو هی تر کنه
که چترم جلودار چشمات نیس
منی که جلوش بی تحرک میشم
همون شاهِ بازیه که مات نیس

هزارتا ستاره داری توو نگات
که باعث شده ابر ازش دور شه
با چشمک به من گفتی تا آخرش
که هر چی حسوده بذار کور شه

جهان هیچ و سر در گمه پیش تو
یه منظومه‌ی شمسی دنبال تو
به من فک(ر) کنی آخرش این میشه
دیدی اسمم افتاد ته فال تو

دوست دارم از ساعتی قبل‌تر
که عاشق شدن مال دیوونه هاس
یه دیوونه باید دیگه چی بخواد
که دستاش توو موهات مث(ل) شونه‌هاس

میخوام هی صداتو ببوسم همون
زمانی که اسمم میاد رو لبات
یه بچه می‌شم توی آغوش تو
همه‌ش موقع قصه‌های شبات 

جهان هیچ و سر در گمه پیش تو
یه منظومه‌ی شمسی دنبال تو
به من فک(ر) کنی آخرش این میشه
دیدی اسمم افتاد ته فال تو