اشعار میلاد فرحمند

فرقش  اساسی  بود  با  آن  گله  از گرگان
مردی که دارد سخت به تنهایی اش ایمان

در  عمق  آرامش  و   لبخندش   مهیا   شد
روحی عجیب از وحشت پیدایش طوفان

هر بار حرف از دشنه و کابوس هایش شد
از نارفیقان ... از همه ...  از  تیزی  زنجان

حالش کویری بود اما  با خودش می گفت
سهم  شما  هر‌ چیز  ... حتی  بارش  باران

وقتی  کمین  دارند  سگ ها  سمت  آبادی
چه  انتظاری  دارد از گرگانش این چوپان

باید  بدانی  هر  سلامی  با  خودش  دارد
یک روز،یک جا، یک مکانی نقطه ی پایان

#میلاد_فرحمند