اشعار میلاد فرحمند

دیدی که  از   لب  های   تو   افتاد  اصلا
اسمت صدا  شد   ضجه  و  فریاد  اصلا

شیرین  بخوانم من تو  را ، اما تو من را
هرگز   نخواندی   لحظه‌ای  فرهاد  اصلا

گفتی  بساز  از  نو خودت  را بی من اما
این  خانه  ویران   شد   ولی   آباد  اصلا

در   اوج  دعوا هایمان  سهم    که   باشد
هی بغض و غم،،من پیش تو بیداد،، اصلا
.
.
.

رفتی   و   بعد   از   تو    ندارم   اعتمادی
باید   بگویم    هر    چه     باداباد    اصلا

#میلاد_فرحمند