اشعار میلاد فرحمند

چه نا امید در این شب !  پلنگ ِ غمگینم!
رمق  نمانده  به  دستم به چنگ ِ غمگینم

ببین که بعد تو جنگ است جنگ اسماعیل
براهنی  شده ام  ...  شعر ِ جنگ ِ  غمگینم

چقدر محکم و کوهم... ولی شکسته شده
غرور   لعنتی    از    تکه   سنگ ِ غمگینم

سیاه  مثل دو چشمت تمام زندگی ام
محرمی ست به جانم  که  رنگ ِ  غمگینم

نه رخ نه فیل نه اسبی نمانده دور  و  برم
امید  نیست از این پس به  هنگ ِ غمگینم

بزرگ  می شدم  اما دلم  چه   کوچک  بود
به  سمت مرگ  شناور ...  نهنگ ِ  غمگینم

به سمت جمجمه ام   هی  نشانه  می گیرم
نخواست   زنده   بمانم    تفنگ ِ    غمگینم ....