اشعار میلاد فرحمند

بمان‌ و بعد از این ها مرد بودن را تحمل کن
تو کوهی بعد از این ها درد بودن را تحمل کن

گلی قرمز به وقت عاشقی، می‌خواستی باشی
نشد حالا بمان و زرد بودن را تحمل کن

تو ادم برفی‌ای با شال تزیینی در این کوچه
که درمانت نبوده... سرد بودن را تحمل کن

کسی را جز خودت دیگر نمی‌یابی در این خانه
خدای ناخدایان فرد بودن را تحمل کن

تو می‌دانی چه دردی می کشم شاعر که می‌گویی
بمان‌ و بعد از این ها مرد بودن را تحمل کن

#میلاد_فرحمند