اشعار میلاد فرحمند

درون چشم هایت دیده‌ام چشمان آهو را

و یا معیار آن معماریِ بر طاق ابرو را

اگر در مصر بودی کشته می‌دادند مصری‌ها

که طعنه می‌زند تیزی ابروهات چاقو را‍

شبیه جاده چالوس و جنگل‌های گیلان است

همین که از سرت وا می‌کنی آن خرمن مو را

برای شرح رفتارت چه باید گفت وقتی که

رها کرده خدا در قلب تو احساس یک قو را

تو را چون عشق پنهان می‌کنم در خانه‌ام، آری

که قربانی در آوازش بخواند کنج پس تو را

اگر روزی نباشی نازنینم زندگی سخت است

بغل خواهم‌گرفت عمری به‌یادت هر دو زانو را