اشعار میلاد فرحمند

نماندی و خدا را بعد تو عادل نمی بینم 
به جز او هیچکس را بین مان حائل نمی بینم

بدون هیچ جنگی بر سرت ما را جدا کرده 
شبیه من کسی را این چنین بزدل نمی بینم

مثال ناخدایی ناامیدم در دل طوفان
که تا فرسنگ ها اطراف خود ساحل نمی بینم

پس از تو حال خود را چیدم و هر دفعه فهمیدم 
 تو را کم دارد این دل، پازلی کامل نمی بینم

مرا از پا نمی انداخت صدها زخم قبل از تو 
به جز عشق تو چیزی را چنین قاتل نمی بینم