اشعار میلاد فرحمند

به پشت سرت گریه کردم که باران بگیرد
که گل های خشکیده در خانه ام جان بگیرد

قدم های تو بی حضورم چه می کرد با شهر
ازین خانه رفتی که قلب خیابان بگیرد

به مجنون ترین شکل ممکن دلم خواست حالا
سراغ تو از شهر من تا به تهران بگیرد

چه مانده برای من از دار دنیا، دو چشمی
که بر گونه ام هی نم از خاک گیلان بگیرد

به حافظ رسیدم من از عشق و غم ها به مشکل...
نشد  زندگی بر من خسته آسان بگیرد
 

#میلاد_فرحمند