اشعار میلاد فرحمند

توی چشمات یه کهکشونه
که توو عمقش هزار ستاره
وقتی می‌خندی روی لب‌هات
انگاری فصل بهاره

همه دنیامو به پاهات
می‌ریزم عزیز جونم 
من میخوام همه بفهن
تو یه حسی توی خونم

مثل ماهم که یه عمرو
دل داده به حوض و کاشی
آسمون دلش می‌گیره 
وقتی پیش من نباشی

تو بخواه ترانه هامو
پای عشق تو ببازم
تو که موهات می‌بندی
تا که دنیام و بسازم 

چی برام قشنگ تر از این
که به عشق تو اسیرم
تو بگو دوسم داری تا
من واسه صدات بمیرم

مثل ماهم که یه عمرو
دل داده به حوض و کاشی
آسمون دلش میگیره 
وقتی پیش ‌من نباشی