اشعار میلاد فرحمند

گفتم  ای  یار  مرا  تا  به  کجا می خواهی
که  قسم خوردی و گفتی به خدا می خواهی

بغض  چشمان ترم  که  پا به ماه است، بگو
زاده ی ِ ،  یک  پسر  سر  به هوا می خواهی

بنشین   تا    غزلی    تازه    بخوانم    نروی
مرگ  من  را به  چه قیمت وَ چرا می خواهی

مادرم  روز  و  شب  از   حال   بدم  می پرسد
این چه عشقی‌ست که به زور دعا می خواهی

از  شب  هلهله   در   خانه  ی  تان  ترسیدم
بر  لبت  بله ی آخر  وَ  شما ... می خواهی؟

روز  و  شب  در  به  در  هر  چه   توهم  زدنم
اینکه   یکبار    دگر    باز    مرا  می خواهی

چند  سالی  ست  از این خاطره ها می گذرد
دل   خوش   باور   من   باز   بلا  می خواهی

عشق ،  یک  عمر  فقط  از  تو  نوشتم  حالا
عاشقی خسته دل و بی سرو پا می خواهی...