اشعار میلاد فرحمند

جایی ندارد خنده در دنیای ‌آدم‌ها

با غصه پر‌پر می‌شود فردای ‌آدم‌ها

نقش دو روی سکه در تاریخ یکسان نیست

مانند رنگارنگی شب‌های آدم‌ها

یک جای این چرخ کبود انگار می‌لنگد

دارد غلط پر می‌شود هی جای آدم‌ها

در خانه ات احساس غربت می‌کنی ، غربت

گاهی وطن هم نیست آن مأوای آدم‌ها

پایان ما ضرب‌المثل شد، از زمانی که

بالای دارت می‌رود چون پای آدم‌ها