اشعار میلاد فرحمند

کسی در آمد و شدهای معمولیش جایم کرد
نمی‌دانم چرا از بین صدها تن صدایم کرد!

همان‌که ابتدا با نام کوچک بعدها: «جانم»
و بعد از مدتی در اصطلاحاتش «خدایم» کرد

به اسم عاشقی در دست خود مانند یک سکه
مرا چرخاند و با آن‌سوی عشقش آشنایم کرد

نخ امید من را در دو دست خود گرفت اما
شبیه بادبادک‌های کودک‌ها هوایم کرد

مرا چون تکه نانی در دل یک کوچه پیدا کرد
پس از یک بوسه حالا گوشه‌‌ی دنجی رهایم کرد

#میلاد_فرحمند