اشعار میلاد فرحمند

شبیه ساعتی که تا ابد بر روی دیوار است
مسیر زندگی‌ ، مابعد تو دائم به تکرار است

گذشتم از خودم از عشق تو تا اینکه فهمیدم
که سوی دیگر یک عشق نافرجام ایثار است

همیشه آن‌که مانده همنشین درد و غم بوده
و آن‌که رفته از آن رابطه عمری طلبکار است

زمان رفتنت وامانده بودم از سخن گفتن
دهان بی سخن تاریک و مبهم مثل یک غار است

*مرا هنگام رفتن در بغل بوسیدی و این کار
شبیه آخرین سیگار قبل چوبه‌ی دار است

میلاد فرحمند

*مرا هنگام رفتن در بغل کردی،ولی این کار
دقیقا مثل بسم الله یک قصاب میماند

حسین جعفری جرجافکی