اشعار میلاد فرحمند

می‌بوسمت در کوچه‌ای باریک
با هر ‌شعاری بر تن دیوار
گُر می کند نمرود لب هایت
ای ماه بانو لحظه ی دیدار

دستان تو سلول این مرد است
آغوش تو زندان زیبایی ست
حبس ابد خوردم به حکم‌ات که
این بهترین تصویر رویایی ست

وقتی که دلگیری تنم انگار
از تاج و تختش شاه می افتد
در من دوباره شورشی بر پا...
می‌خیزد و ناگاه می افتد

وقتی صدای حادثه خوابید
من با هوایت شعر میخوانم
در سال روز جشن آزادی
با من بگو فرزند ایرانم