اشعار میلاد فرحمند

گم کردمت در این خیابان بین عابرها
گم کردمت در لا به لای این مسافرها

هی حافظ و سعدی چه‌قدر از تو غزل گفتند
حالا رسیده وصف تو دست معاصرها

می‌خوانمت چون آیه بر لب‌های هر مومن 
با گریه‌های لعنتی در شهر شاعرها

یک سو منم با دردهای این ور دیوار
یک سو نشسته خنده‌ات در حجم خاطرها

با درد بیرون می‌زنم با گریه می‌آیم
هی کوچ های بی ثمر، عکس عشایرها

من بی گناهم حکم اعدام مرا بشکن
قبل از اذان دستی رسان مانند خیرها