اشعار میلاد فرحمند

دلم بهانه گرفته مثال کودکی ام
ندید بر سر عهدم همیشه متکی ام

امید داشتنش در دلم چه روشن بود
منم که شاعر روشن دلم که رودکی ام

به پای عشق من و او تنم‌ که چیزی نیست
من از قبیله ی مجنون و نسل بابکی ام

پیمبری‌ست درونم که دین او عشق است
قسم که جان من است او به دین مزدکی ام

مقابل خم ابروی او شکستنی است
درون سینه ام ،این دل، سفال قلکی ام

 به خواب من برسد کاش پای زیباییش
  و کاش زود بمیرد عذاب بختکی ام

شبیه کودک تنها همیشه لجبازم
دلم بهانه گرفته مثال کودکی ام