اشعار میلاد فرحمند

شهر من قحطی انسان فراوان دارد

دشتمان خنده‌ی بی وقفه‌ی چوپان دارد

آنکه در باور خود مثل مترسک مانده...

باغ آفت زده ای بود که باران دارد

عمروعاصی شده بودید و نمی‌فهمیدم

بر سر نیزه قسم خوردن قرآن دارد؟

حال یخ کرده‌ی دنیای شما دیدن داشت

فصل تکراری بوران زمستان دارد...

قحطی دوستی و لطف شما خواهد بود

بس که دستان شما بوی بیابان دارد

شاعری که همه‌ی عمر دلش غمگین بود

بر سر سفره‌ی خود حسرت یک‌ نان داد 

#و_لنگرودی_خیس