اشعار میلاد فرحمند

آخر قصه همان بود که با ما کردی
خنجر از پشت زدی حادثه برپا کردی

با تو خوش بود دلم با همه‌ی رسوایی
هر چه کردی به من بی کس تنها کردی

شعر تردیدم و اندوه ولی ساده و صاف
غزلم، مثنوی ام خواندی و معنا کردی

مثل یک باغ که در اوج خودش ویران‌است
تو مرا‌ قسمت‌ کابوس ملخ‌ها کردی

باورم عشق شما بود که این گونه شدم
مومن معبد تو بودم و... حاشا کردی

بعد مرگم همه‌ی شهر به تو می‌گویند
آمدی ماندی و بیهوده تماشا کردی

#و_لنگرودی_خیس