اشعار میلاد فرحمند

رادیو از کناره پنجره گفت 
شهر درگیر فتح گوسفنده
حکم سلاخ و کشتن قصاب
به علف های شهر پابنده

بحث دین و دعا و مذهب نیس
بحث حزبی و بچه و ... دعوا
 لابه لای دروغ اخبار و
 مردن دکترا پرستارا

مث کهنه شراب تخریب‌ام
کمیِ ماسک و الکل و دستکش
خرمنِ مسئولای جا خورده
از یکی شون به اون یکی جا...

انگاری پشت‌مون توو این روزا
صد تا نفرین و شیون و آهه
قد دیوار مردم این جا
عمریه ریخته که کوتاه

من پر از واژه‌ های غمگینم
امتدادم به گریه‌ی شب ها
گفته بودم که دوستت دارم
بین بغضا و سرفه‌‌ها، تب ها

من امیدم به خنده های توئه
توی آغوش من توو آزادی
زنده می‌مونه آدمی به امید
تا برقصه دوباره از‌ شادی