اشعار میلاد فرحمند

صبحی که تو چشمای تو واشه
زیباترین اعجاز چن (د) ساله
توو قهوه ی قاجاری چشمات
یه مرد خوشحال و خوش اقباله

عاشق شدم تا شاعرت باشم
زیباترین تصویره لبخندت
اصلا توو این بندا نمیگنجه
معماری دست خداوندت

موهاتو بستی تا که دنیامو
آروم کنی تو اوج دل شوره
چی باید این روزا بخوام وقتی
دلواپسی از خونه مون دوره

اگه به ما پیله کنه دنیا
پروانه بودن رو بلد هستیم
با هم خوشیم حتی تو یه قایق
وقتی اسیر جزر و مد هستیم

یادم دادی خندیدنو تا من 
یک عمر مدیون خودت باشم
لیلا شدی که توی این قصه
من مردِ مجنون خودت باشم

موهاتو بستی تا که دنیامو
آروم کنی تو اوج دل شوره
چی باید این روزا بخوام وقتی
دلواپسی از خونمون دوره

#میلاد_فرحمند