اشعار میلاد فرحمند

دست در دستش شد و خندید و آه
چشم  من چون ابر ها  بارید و آه

صاف بود اما به  پای ام گریه کرد
حال من را آسمان فهمید و آه

بعد عمری فصل سرما ...در بهار
دستی آمد میوه ام را چید و  آه

 سیب من از شاخه ام افتاد و بعد
توی دست دیگران چرخید و آه

شد مترسک عاشق جوجه کلاغ
بذر امید مرا دزدید و آه

مکث کرد و اندکی صحبت نکرد ...
خانه ام از رفتنش  لرزید و آه

لحظه ای من  را نگاهی کرد و بعد
بی وفا جان کندنم را دید و آه

وقت رفتن غم به چشمانش نبود
هی‌چیز..‌.حتی‌کمی‌تردید‌ وآه

بعد از او هر عابری از من گذشت
حال او را از دلم  پرسید و آه

بر تنم زخم و ترک ها می زند
هر که با نامش نمک پاشید و آه

من به لب سیگار را می بوسم و
او در آغوش کسی ... بوسید و آه

بعد از او از کار افتادم...   ببین
قلب من ساعت شد و ... خوابید و آه